Waar staan de Plejaden vanavond? Maak kennis met de sterrenhoop van de Zeven Zusters
De Plejaden zijn een opvallend en gemakkelijk te vinden deep-skyobject. Dit wazige kleine “pannetje” is zo helder dat je het met het blote oog kunt zien! Gebruik de gratis app Sky Tonight om de Plejaden snel vanaf jouw locatie aan de hemel te vinden. Laten we nu meer ontdekken over deze fascinerende sterrenhoop.
Inhoud
- Plejaden-sterrenhoop: snelle feiten
- Waar staat de Plejaden-sterrenhoop vanavond?
- Waarom zijn de Plejaden geen sterrenbeeld, maar een sterrenhoop?
- De Plejaden vanavond: komende gebeurtenissen in 2026
- Hoe fotografeer je de Plejaden vanavond?
- Hoe groot is de Plejaden-sterrenhoop?
- Sterren van de Plejaden-sterrenhoop
- De Plejaden-sterrenhoop in mythen en legendes
- De levenscyclus van de Plejaden
- 4 leuke weetjes over de Plejaden
- Veelgestelde vragen
- Plejaden-sterrenhoop: samengevat
Plejaden-sterrenhoop: snelle feiten
- Wat het is: een heldere open sterrenhoop, ook bekend als de Zeven Zusters, M45 of Subaru
- Waar hij staat: in het sterrenbeeld Stier, dicht bij de ecliptica
- Hoe groot hij is: ~2° in doorsnede (vier keer de diameter van de Maan)
- Beste periode om hem op het noordelijk halfrond te zien: oktober–februari
- Beste periode om hem op het zuidelijk halfrond te zien: november–maart
- Hoe je hem vanavond vindt: zoek de Gordel van Orion en volg de lijn richting Stier, of gebruik Sky Tonight om hem direct te lokaliseren
- Zichtbaarheid: onder een donkere hemel kunnen de meeste waarnemers zes sterren met het blote oog zien
Waar staat de Plejaden-sterrenhoop vanavond?
De Plejaden staan in het sterrenbeeld Stier. Op het noordelijk halfrond zijn ze het best te zien van de late herfst tot en met de winter (ongeveer van oktober tot februari). Op het zuidelijk halfrond staat de sterrenhoop gunstig van ongeveer november tot maart.
Locatie en zichtbaarheid van de Plejaden
Omdat de Plejaden in de noordelijke helft van de hemel staan (ongeveer 24° N declinatie) en dicht bij de ecliptica liggen, zijn ze zichtbaar vanaf vrijwel alle bewoonde breedtegraden; ze komen alleen ten zuiden van ~66° Z niet op. Gebruik de sterrenkijk-app Sky Tonight om de positie van de sterrenhoop te controleren: open de app en tik op het vergrootglasicoon onderaan het scherm. Typ vervolgens “Plejaden” in de zoekbalk en tik op het doelwiticoon naast het bijbehorende zoekresultaat. De app toont de huidige positie van de sterrenhoop aan de hemel, zodat je kunt zien of hij nu zichtbaar is vanaf jouw locatie.
De Plejaden vinden vanaf de Gordel van Orion
-
Zoek de Gordel van Orion: de drie heldere sterren op een rechte lijn.
-
Trek een denkbeeldige lijn door deze sterren in de richting van de heldere geelachtige ster: dat is Aldebaran in Stier.
-
Verleng de lijn vanaf Aldebaran in dezelfde richting, en je ziet een kleine blauw-witte sterrenhoop: dat zijn de Plejaden. Aan de hemel beslaan ze ongeveer vier keer de diameter van de Volle Maan en lijken ze op een miniatuurversie van de Grote Wagen.
Waarom zijn de Plejaden geen sterrenbeeld, maar een sterrenhoop?
De Plejaden zijn geen sterrenbeeld: het is een open sterrenhoop in het sterrenbeeld Stier. Een open sterrenhoop is een losjes gebonden groep van enkele tientallen tot enkele duizenden jonge sterren die tegelijk uit dezelfde reusachtige moleculaire wolk zijn ontstaan.
Mensen noemen de Plejaden vaak ten onrechte een sterrenbeeld, omdat de sterrenhoop een herkenbaar patroon aan de hemel vormt dat lijkt op een klein “pannetje” van blauwachtige sterren. Toch is dat niet juist. Een sterrenbeeld is een van de 88 sterpatronen die officieel worden erkend door de Internationale Astronomische Unie (IAU). Het is een groot gebied aan de hemel dat wordt gebruikt om hemelobjecten in kaart te brengen. De sterren in een sterrenbeeld kunnen vanaf de aarde dicht bij elkaar lijken te staan, maar meestal zijn ze fysiek niet met elkaar verbonden en kunnen ze zich op sterk verschillende afstanden bevinden.
De Plejaden vanavond: komende gebeurtenissen in 2026
De Plejaden vormen een kleine zwerm blauwe sterren, waarvan het zwakke licht verspreid is over een gebied dat vier keer breder is dan de Maan. Af en toe schuift de Maan langs de Plejaden en beweegt zelfs recht over de sterrenhoop heen, waarbij ze de sterren één voor één verbergt — een fascinerende gebeurtenis die een maanbedekking wordt genoemd. Je kunt Sky Tonight gebruiken om te zien of de Maan en de Plejaden tijdens deze ontmoetingen in jouw hemel zichtbaar zijn. En als de bedekking vanuit jouw regio niet waarneembaar is, verander dan je locatie in de app en zoom in op de Maan om te volgen hoe de gebeurtenis zich vanuit andere delen van de wereld ontvouwt.
13 juni: Plejaden nabij de Maan; maanbedekking van de Plejaden (het best zichtbaar in het westen!)
- Tijdstip van dichtste nadering: 13:30 GMT
- Afstand bij dichtste nadering: 0°56'
- Begin van de bedekking: 10:18 GMT
- Einde van de bedekking: 15:25 GMT
Op 13 juni passeert de zeer smalle afnemende maansikkel dicht langs de Plejaden-sterrenhoop. Het duo is vroeg in de ochtend, vóór zonsopkomst, zichtbaar. Deze bedekking is de beste van het jaar voor het westelijke deel van de wereld. Omdat de Maan zich in de fase van een afnemende sikkel bevindt, zal ze de sterrenhoop niet overstralen, waardoor beide objecten mogelijk met het blote oog zichtbaar zijn. Zoek voor de beste kans op waarneming een plek met een vrije, onbelemmerde horizon.
In sommige regio’s schuift de Maan vóór de Plejaden langs. De maanbedekking is zichtbaar in centraal Noord-Amerika, Mexico, Midden-Amerika en de westelijke regio’s van Zuid-Amerika.
27-29 juni: de Plejaden in de buurt van Mars
- Tijdstip van conjunctie: 27 juni, 19:05 GMT
- Afstand bij conjunctie: 4°24'
- Tijdstip van dichtste nadering: 29 juni, 06:30 GMT
- Afstand bij dichtste nadering: 4°24'
Rond 27-29 juni zal de rode planeet Mars (mag. 1,4) dicht bij de sterrenhoop de Plejaden (mag. 1,2) aan de ochtendhemel staan. Dit duo is zichtbaar net boven de oostnoordoostelijke horizon en zal lastig te observeren zijn. Ga voor de beste kans om ze te zien ongeveer een uur voor zonsopkomst naar buiten en kies een plek met vrij, onbelemmerd zicht richting het oostnoordoosten. Mars is waarschijnlijk gemakkelijker met het blote oog te zien; gebruik daarna een verrekijker om de zwakkere, nevelige gloed van de Plejaden vlakbij op te vangen. Met een 10x50-verrekijker kun je Mars en de Plejaden samen in hetzelfde beeldveld zien.
| Stad | Beste tijd (lokale tijd) | Afstand | Hoogte, Mars / Plejaden |
|---|---|---|---|
| Amsterdam, Nederland | 29 juni, 04:31 CEST | 4,4° | 11° / 15° |
| Rotterdam, Nederland | 29 juni, 04:37 CEST | 4,4° | 11° / 15° |
| Den Haag, Nederland | 29 juni, 04:36 CEST | 4,4° | 11° / 15° |
| Utrecht, Nederland | 29 juni, 04:33 CEST | 4,4° | 11° / 15° |
10-11 juli: Plejaden nabij de Maan; maanbedekking van de Plejaden
- Tijdstip van dichtste nadering: 10 juli, 23:07 GMT
- Afstand bij dichtste nadering: 1°03'
- Begin van de bedekking: 10 juli, 19:57 GMT
- Einde van de bedekking: 11 juli, 00:50 GMT
In de nacht van 10 op 11 juli zal de afnemende maansikkel dicht langs de Plejaden trekken. De twee objecten komen na lokale middernacht op aan de oostnoordoostelijke hemel.
Op sommige plaatsen zal de Maan zelfs korte tijd voor de sterrenhoop langs schuiven, waardoor het lijkt alsof de sterren een tijdje “verdwijnen”. De maanbedekking van de Plejaden is zichtbaar in een groot deel van Azië, waaronder het Midden-Oosten, Centraal-Azië, India, China, Zuidoost-Azië en delen van Oost-Europa.
| Stad | Beste tijd (lokale tijd) | Afstand | Hoogte, Maan / Plejaden |
|---|---|---|---|
| Amsterdam, Nederland | 11 juli, 03:15 CEST | 1,7° | 10° / 11° |
| Rotterdam, Nederland | 11 juli, 03:18 CEST | 1,8° | 10° / 11° |
| Den Haag, Nederland | 11 juli, 03:18 CEST | 1,8° | 10° / 11° |
| Utrecht, Nederland | 11 juli, 03:15 CEST | 1,7° | 10° / 11° |
Hoe fotografeer je de Plejaden vanavond?
De Plejaden zijn een van de meest dankbare deep-skydoelen voor beginnende astrofotografen. Hun heldere blauwe sterren en de omliggende reflectienevels zien er prachtig uit op foto’s met lange belichting, zelfs met basisapparatuur.
Gebruik de juiste apparatuur
Een spiegelreflex- of systeemcamera op een stevig statief is alles wat je nodig hebt om te beginnen. Gebruik een 50–85 mm-objectief om de hele sterrenhoop vast te leggen, of 100–200 mm als je wilt inzoomen op het heldere centrum. Als je een volgmontering hebt, helpt die je langere opnamen te maken zonder dat de sterren in strepen veranderen. Een afstandsbediening of zelfontspanner houdt de camera stabiel, en een dauwlint helpt als het objectief beslaat.
Zoek een donkere hemel
De subtiele blauwe gloed rond de Plejaden wordt gemakkelijk weggevaagd door lichtvervuiling. Kies een locatie ver van stadslichten en fotografeer wanneer de Maan onder de horizon staat of tijdens haar sikkelfase.
Belichtingsinstellingen
Begin met ISO 800–1600, f/2.8–f/4 en maak korte belichtingen (ongeveer 5–10 seconden) als je geen volgmontering hebt. Met een volgmontering kun je tot 30–120 seconden gaan.
Maak veel opnamen en stapel ze later op een computer. Dit vermindert ruis en brengt meer details naar voren. Fotografeer altijd in RAW en maak, indien mogelijk, enkele darkframes en flatframes om je eindbeeld schoner te maken.
Stel zorgvuldig scherp
Kies een heldere ster, zoals Alcyone (de helderste ster van de Plejaden), zoom in met livebeeld en stel scherp totdat de ster zo klein en scherp mogelijk lijkt. Schakel daarna autofocus uit en raak de scherpstelring niet meer aan; je kunt hem zelfs met tape vastzetten.
Controleer de scherpstelling van tijd tot tijd, vooral als de temperatuur verandert, want naarmate de nacht kouder wordt, trekken onderdelen van het objectief en de camera iets samen. Daardoor kan de scherpstelling verschuiven en kunnen de sterren onscherp lijken.
Plan je opname
Je kunt Sky Tonight gebruiken om te zien wanneer de Plejaden het hoogst aan jouw hemel staan en om de kadrering met de Maan of nabije sterrenbeelden te plannen.
Hoe groot is de Plejaden-sterrenhoop?
Aan de hemel lijken de Plejaden compact, maar ze beslaan toch een verrassend groot gebied: de belangrijkste zichtbare groep strekt zich uit over ongeveer 2 graden, oftewel ongeveer vier keer de schijnbare breedte van de Volle Maan.
In de ruimte bevat de vertrouwde heldere kern van de Plejaden ongeveer 1.000 tot 1.500 sterren. Uit onderzoek dat eind 2025 werd gepubliceerd op basis van gegevens van NASA’s TESS en ESA’s Gaia blijkt echter dat de Plejaden eigenlijk het dichte centrale deel zijn van een veel grotere stellaire structuur, het Grotere Plejadencomplex. Dit uitgestrekte complex bevat meer dan 3.000 verwante sterren, beslaat ongeveer 1.900 lichtjaar en omvat verschillende bekende sterrenhopen die waarschijnlijk uit dezelfde reusachtige moleculaire wolk zijn ontstaan.
Sterren van de Plejaden-sterrenhoop
De Plejaden, of de Zeven Zusters, zijn een open sterrenhoop. Dat betekent dat hun sterren echte stellaire zussen zijn: ze zijn ontstaan uit dezelfde reusachtige wolk van gas en stof en reizen nog steeds samen door de ruimte. De helderste leden van de sterrenhoop zijn hete blauw-witte sterren die honderden keren helderder schijnen dan de Zon. Omdat deze zware sterren hun brandstof snel verbruiken, leven ze slechts enkele honderden miljoenen jaren — veel korter dan de levensduur van miljarden jaren van de Zon.
De helderste sterren in de sterrenhoop zijn vernoemd naar figuren uit de Griekse mythologie: de Zeven Zusters — Alcyone, Electra, Maia, Merope, Taygeta, Celaeno en Asterope/Sterope — en hun ouders, Atlas en Pleione. Hier zijn de helderste Plejaden-sterren, gerangschikt op schijnbare magnitude:
- Alcyone (25 Tauri): 2,87
- Atlas (27 Tauri): 3,63
- Electra (17 Tauri): 3,70
- Maia (20 Tauri): 3,87
- Merope (23 Tauri): 4,14
- Taygeta (19 Tauri): 4,30
- Pleione (28 Tauri): 5,05
- Celaeno (16 Tauri): 5,45
- Sterope I (Asterope, 21 Tauri): 5,76
- Sterope II (22 Tauri): 6,43
Hoeveel sterren zijn zichtbaar in de Plejaden?
De meeste mensen kunnen in één oogopslag zes Plejaden-sterren met het blote oog zien. Maar hoe langer je kijkt, hoe meer sterren je ziet, mits je een scherp gezichtsvermogen hebt en de hemel helder en vrij van lichtvervuiling is. De Amerikaanse astronoom Robert Burnham Jr. beweerde er 20 te kunnen zien; de meeste mensen zien er niet meer dan 14. Een verrekijker of een telescoop met breed beeldveld en lage vergroting geeft het beste zicht op de hele sterrenhoop. Een hogere vergroting kan zwakkere sterren onthullen, maar laat slechts een deel van de Plejaden tegelijk zien. Alle helderste sterren zijn te vinden binnen een kern van ongeveer 1,5-2°.
Welke ster ontbreekt?
Als de meeste mensen de sterrenhoop als een patroon van zes sterren zien, waarom wordt hij dan de Zeven Zusters genoemd? De reden is dat hij er in de oudheid, toen de naam ontstond, mogelijk iets anders uitzag. Toen konden waarnemers met het blote oog misschien gemakkelijker zeven sterren in de sterrenhoop onderscheiden. In de loop van de tijd kan één ervan moeilijker afzonderlijk zichtbaar zijn geworden. Onze voorouders merkten dat op en verwerkten het in mythen, waar we later op ingaan.
De verandering werd waarschijnlijk veroorzaakt door Pleione, de zevende helderste ster van de sterrenhoop. Het is een shellster die in helderheid varieert; ze kan ooit wat opvallender zijn geweest, maar daarna onder de grens van zichtbaarheid met het blote oog zijn gezakt. Een andere verklaring is dat de eigenbewegingen van Pleione en Atlas hen in de loop van de tijd aan de hemel zo dicht bij elkaar hebben gebracht dat ze met het blote oog als één enkel punt kunnen lijken.
De Plejaden-sterrenhoop in mythen en legendes
Veel culturen hebben vergelijkbare verhalen over de oorsprong van de Plejaden-sterrenhoop, mogelijk geïnspireerd door het verdwijnen van de zevende ster. Sommige wetenschappers denken dat ze 100.000 jaar geleden zijn ontstaan! Toen de zevende ster verdween, probeerden oude volkeren dat met mythen te verklaren.
De sterrenhoop van de Zeven Zusters zou die van de Zeven Broers kunnen zijn
Zo vertelt de Australische legende over de zeven zusters die naar de hemel vluchtten voor de oude man die hen achtervolgde; één van de vrouwen werd gevangengenomen en later gered. Inheemse volkeren van Amerika hadden verschillende mythen over zeven broers die naar de hemel opstegen terwijl ze in een kring renden of dansten. Volgens de Cherokee-versie werd één van de jongens door zijn moeder tegengehouden en bereikte hij de hemel niet.
De Plejaden en Orion: de Griekse mythe
De Griekse mythe is de bekendste versie van het verhaal. Volgens deze mythe waren de Plejaden dochters van de titaan Atlas en de nimf Pleione. Na een toevallige ontmoeting met de zusters werd de jager Orion verliefd en begon hij hen te achtervolgen. Zeus besloot de meisjes tegen die ongewenste aandacht te beschermen en veranderde de zusters in duiven, zodat ze omhoog konden vliegen en sterren konden worden. Voordat ze naar de hemel opsteeg, was één van de zusters, Merope, getrouwd met een sterveling, koning Sisyphus. Toen de goden hem veroordeelden om voor eeuwig een rotsblok voort te rollen, schaamde ze zich zo voor hem dat ze haar gezicht verborg en uit de nachtelijke hemel verdween.
Interessant genoeg wordt in de mythe juist Merope “de verloren Plejade” genoemd. Moderne astronomen wijzen echter vaak op Pleione (dicht bij Atlas en bekend om haar variabele helderheid) als de waarschijnlijkere “verloren” ster die de mythe inspireerde.
De levenscyclus van de Plejaden
De Plejaden, ook bekend als de Zeven Zusters, zijn een open sterrenhoop — een familie van sterren die uit dezelfde kolossale wolk van gas en stof is geboren.
Hoe zijn de Plejaden ontstaan?
Hun verhaal begon toen een enorme wolk van gas en stof onder haar eigen zwaartekracht instortte en opwarmde totdat kernfusie op gang kwam. Zo werden honderden jonge, schitterende sterren geboren, waarvan de helderste leden hete sterren van type B zijn. Deze sterren verlichten nabije reflectienevels — stofwolken die hun licht verstrooien en de etherische blauwe gloed van de sterrenhoop veroorzaken.
Lange tijd dachten astronomen dat dit stof een overblijfsel was van de vorming van de sterrenhoop. Tegenwoordig denkt men dat de Plejaden simpelweg door een niet-verwante wolk van interstellair stof trekken. De wolk is een reflectienevel: het stof verstrooit het blauwe licht van de hete sterren in de sterrenhoop, in plaats van zelf licht uit te zenden.
Wanneer zijn de Plejaden gevormd?
Op de grote tijdschaal van het heelal zijn de Plejaden relatief jong: hun leeftijd wordt geschat op ongeveer 100-125 miljoen jaar. Ter vergelijking: dinosauriërs verschenen al op aarde lang voordat de Plejaden onze hemel begonnen te verlichten.
Hoe lang blijven de Plejaden bestaan?
De Plejaden zullen niet voor altijd blijven bestaan. Astronomen schatten dat de sterrenhoop nog ongeveer 200-400 miljoen jaar zal overleven, waarna zwaartekrachtsinteracties de sterren geleidelijk zullen verspreiden.
De Plejaden bevinden zich in een vroege fase van de stellaire levenscyclus. Hun sterren staan nog in de hoofdreeksfase: ze fuseren gestaag waterstof tot helium en stralen met intens blauw licht. Over honderden miljoenen jaren zullen veel van hun sterren evolueren tot rode reuzen en uiteindelijk uitdoven als witte dwergen, waarbij slechts een spoor van hun vroegere helderheid achterblijft. Bekijk onze infographic over de levenscyclus van sterren om deze reis in meer detail te verkennen.
4 leuke weetjes over de Plejaden
-
De Plejaden worden drie keer in de Bijbel genoemd — alle drie de keren samen met het sterrenbeeld Orion.
-
In de oudheid gebruikten veel culturen de Plejaden als kalender. Aan hun verschijning aan de hemel wisten boeren wanneer ze moesten beginnen met oogsten of gewassen planten, en zeelieden begrepen wanneer het tijd was om het vaarseizoen te openen (de naam “Plejaden” is mogelijk afgeleid van een Grieks woord dat “zeilen” betekent).
-
De wolk van interstellair stof rond de Plejaden maakt geen deel uit van de sterrenhoop. Men dacht dat het de restanten waren van het materiaal waaruit de sterren waren ontstaan. Maar het bleek dat de neveligheid onafhankelijk is en toevallig in de buurt van de Plejaden ligt.
-
De Plejaden inspireerden de naam en het logo met zes sterren van de Japanse autofabrikant Subaru (de Japanse naam voor de sterrenhoop). Misschien dacht je dat de ontwerpers astronomisch nauwkeurig wilden zijn en het logo op de echte Plejaden aan de nachtelijke hemel wilden laten lijken. Maar in werkelijkheid illustreert het logo de geschiedenis van het bedrijf. In het Japans betekent “subaru” ook “verenigd”, en de sterren staan voor vijf kleine bedrijven die fuseerden tot één groot bedrijf: Fuji Heavy Industries, het moederbedrijf van Subaru.
Veelgestelde vragen
Zijn de Plejaden een sterrenbeeld?
Nee, de Plejaden zijn een sterrenhoop: een groep sterren die door zwaartekracht met elkaar verbonden zijn en uit dezelfde moleculaire wolk zijn ontstaan. Een sterrenbeeld is ook een groep sterren, maar die sterren zijn niet fysiek met elkaar verbonden. Er zijn 88 sterrenbeelden officieel erkend door de IAU.
Lees ons speciale artikel om meer te weten te komen over sterrenbeelden en hun bijzondere kenmerken.
Wanneer zijn de Plejaden zichtbaar?
Op het noordelijk halfrond staat de Plejaden-sterrenhoop het gunstigst van ongeveer oktober tot februari. Op het zuidelijk halfrond kun je hem ongeveer van november tot maart bekijken.
Kun je de Plejaden zonder telescoop zien?
De Plejaden staan in de top 3 van de beste sterrenhopen die met het blote oog zichtbaar zijn. De meeste mensen zien ze als een groep van zes sterren, maar als je goede ogen hebt en het buiten donker genoeg is, kun je tot 14 sterren onderscheiden.
Kun je andere open sterrenhopen in de buurt van de Plejaden zien?
Ja! De Plejaden zijn niet de enige open sterrenhoop in dit deel van de hemel. Op korte afstand naar het oosten, binnen hetzelfde sterrenbeeld Stier, vind je de Hyaden, een nabije open sterrenhoop die een heldere “V” vormt en het gezicht van de stier markeert. Verderop langs de ecliptica, in het sterrenbeeld Kreeft, ligt de Bijenkorfcluster (M44) — nog een prachtige open sterrenhoop die onder een donkere hemel met het blote oog zichtbaar is.
Wie heeft de Plejaden ontdekt?
Galileo Galilei was de eerste die de Plejaden door een telescoop waarnam. De sterrenhoop was echter al veel langer bekend: zijn “oorsprongsverhaal” gaat mogelijk terug tot 100.000 v.Chr. De naam van de eerste persoon die de Plejaden aan de hemel zag, is niet in de geschiedenis bewaard gebleven.
Hoe oud zijn de Plejaden?
Het antwoord hangt af van de methode waarmee de leeftijd wordt gemeten. Als we bijvoorbeeld het Hertzsprung-Russell-diagram van de Plejaden vergelijken met theoretische modellen van stellaire evolutie, komen we uit op waarden van 75 tot 150 miljoen jaar.
Wil je nog meer gemakkelijk zichtbare sterrenhopen, nevels en sterrenstelsels ontdekken? Bekijk dan onze infographic over de helderste deep-skyobjecten. Daarin zie je hoe je ze aan de hemel vindt en krijg je tips om ze te observeren.
Plejaden-sterrenhoop: samengevat
De Plejaden zijn een open sterrenhoop en een van de helderste deep-skyobjecten. Onder een donkere hemel zijn ze met het blote oog zichtbaar: de meeste waarnemers kunnen zes sterren onderscheiden die lijken op een kleinere versie van de Grote Wagen. Met optische hulpmiddelen worden meer sterren zichtbaar, samen met een neveligheid die de sterrenhoop lijkt te omhullen. De Plejaden zijn een uitstekend doel voor amateurwaarnemers van deep-skyobjecten, omdat ze helder en gemakkelijk te zien zijn. De app Sky Tonight maakt het eenvoudig om de Plejaden te vinden: met slechts een paar tikken kun je ze aan de nachtelijke hemel lokaliseren.
We wensen je een heldere hemel en veel kijkplezier!
