Waar staan de Plejaden vanavond? Maak kennis met de Zeven Zusters

~15 min

De Plejaden zijn zo’n hemelverschijnsel dat bijna onwerkelijk aandoet: een piepklein, fonkelend «steelpannetje» van blauwwitte sterren, helder genoeg om zonder telescoop te zien. Je moet alleen weten waar en wanneer je vanaf jouw locatie moet kijken. Open de gratis app Sky Tonight, zoek naar «Plejaden» en laat je naar de Zeven Zusters aan jouw hemel leiden. Lees daarna hier waarom deze kleine sterrenhoop mensen al duizenden jaren fascineert.

Inhoud

Wat zijn de Plejaden (M45)? De belangrijkste gegevens

  • Type object: heldere open sterrenhoop, ook bekend als het Zevengesternte, de Zeven Zusters, M45 of Subaru
  • Positie: in het sterrenbeeld Stier, dicht bij de ecliptica
  • Schijnbare grootte: ongeveer 2° in doorsnede, vier keer de schijnbare diameter van de maan
  • Beste periode op het noordelijk halfrond: oktober tot februari
  • Beste periode op het zuidelijk halfrond: november tot maart
  • Zo vind je de sterrenhoop vanavond: zoek de Gordel van Orion en trek de lijn door naar Stier, of gebruik Sky Tonight om de positie meteen te vinden
  • Zichtbaarheid: onder een donkere hemel zien de meeste mensen zes sterren met het blote oog

Vind de Plejaden met Sky Tonight!

Waar staan de Plejaden vanavond vanaf mijn locatie?

De Plejaden staan in het sterrenbeeld Stier. Op het noordelijk halfrond zijn ze het best te zien van de late herfst tot en met de winter, ongeveer van oktober tot februari. Op het zuidelijk halfrond staan ze ongeveer van november tot maart gunstig.

Positie en zichtbaarheid van de Plejaden

De Plejaden staan aan de noordelijke hemel, met een declinatie van ongeveer +24°, en dicht bij de ecliptica. Daardoor zijn ze vanaf vrijwel alle bewoonde breedtegraden zichtbaar; alleen ten zuiden van ongeveer 66° zuiderbreedte komen ze niet op. Open de sterrenkijkapp Sky Tonight en tik op het vergrootglas onderaan het scherm om hun positie te controleren. Typ «Plejaden» in de zoekbalk en tik op het doelwitpictogram naast het juiste resultaat. De app toont de huidige positie van de sterrenhoop, zodat je kunt zien of hij op dat moment vanaf jouw locatie zichtbaar is.

Vind de Plejaden met Sky Tonight
Om de Plejaden gemakkelijk op jouw locatie te vinden, gebruik de gratis Sky Tonight-app.

De Plejaden vinden via de Gordel van Orion

  1. Zoek de Gordel van Orion: drie heldere sterren op een rechte lijn.

  2. Trek die lijn in gedachten door naar een heldere oranje ster. Dat is Aldebaran in Stier.

  3. Ga vanaf Aldebaran verder in dezelfde richting. Je ziet dan een klein groepje blauwwitte sterren: de Plejaden. Hun schijnbare breedte is ongeveer vier keer de diameter van de volle maan en hun vorm lijkt op een miniatuurversie van het Steelpannetje.

Hoe vind je de Plejaden aan de hemel?
Om de Plejaden-sterrenhoop te vinden, lokaliseer je eerst het asterisme van de Gordel van Orion. Trek vervolgens een denkbeeldige lijn door de drie sterren richting de heldere oranje ster Aldebaran. Trek de lijn door tot aan de groep blauwachtige sterren: dat zijn de Zeven Zusters.

Waarom zijn de Plejaden een sterrenhoop en geen sterrenbeeld?

De Plejaden zijn geen sterrenbeeld, maar een open sterrenhoop in het sterrenbeeld Stier. Een open sterrenhoop is een groep van enkele tientallen tot enkele duizenden sterren die losjes door de zwaartekracht gebonden zijn en ongeveer tegelijk uit dezelfde reusachtige moleculaire wolk zijn ontstaan.

Mensen noemen de Plejaden vaak ten onrechte een sterrenbeeld, omdat de blauwachtige sterren een herkenbaar patroon vormen dat op een klein steelpannetje lijkt. Een sterrenbeeld is echter een van de 88 officieel afgebakende hemelgebieden van de Internationale Astronomische Unie (IAU). Deze grote gebieden worden gebruikt om hemelobjecten een plaats te geven. De sterren van een sterrenbeeld kunnen vanaf de aarde dicht bij elkaar lijken te staan, maar zijn meestal niet fysiek verbonden en kunnen op heel verschillende afstanden liggen.

De Plejaden vanavond: komende gebeurtenissen in 2026

De Plejaden vormen een klein zwermpje blauwe sterren, waarvan het zwakke licht verspreid is over een gebied dat vier keer zo breed is als de maan. Soms trekt de maan langs de sterrenhoop of er zelfs dwars doorheen en verbergt ze de sterren een voor een. Dit boeiende verschijnsel heet een sterbedekking door de maan. Met Sky Tonight kun je nagaan of de maan en de Plejaden tijdens deze ontmoetingen aan jouw hemel zichtbaar zijn. Is de bedekking niet te zien vanaf jouw locatie, verander dan je locatie in de app en zoom in op de maan om het verloop vanuit andere delen van de wereld te bekijken.

24 november 2026: maan bij de Plejaden en sterbedekking

  • Tijdstip van de conjunctie: 12:06 UTC
  • Hoekafstand bij de conjunctie: 0°56′
  • Wereldwijd begin van de bedekking: 08:21 UTC
  • Wereldwijd einde van de bedekking: 13:44 UTC

Op 24 november trekt de bijna volle maan langs de Plejaden. Beide zijn gedurende een groot deel van de nacht zichtbaar, maar het felle maanlicht zal veel sterren van de hoop overstralen. Gebruik een telescoop om ze beter te zien. Het gunstigste waarnemingsvenster verschilt per stad en kan in een aangrenzende nacht vallen.

StadTijdzoneZichtbaar vanafZichtbaar totBeste tijdHoekafstandHoogte MaanHoogte Alcyone
Amsterdam, NederlandMET (UTC+1)24 nov., 18:0025 nov., 06:5524 nov., 18:00*3°44′15°17°
Rotterdam, NederlandMET (UTC+1)24 nov., 18:0525 nov., 06:5524 nov., 18:05*3°48′15°17°
Utrecht, NederlandMET (UTC+1)24 nov., 18:0025 nov., 06:5524 nov., 18:00*3°44′15°17°
Groningen, NederlandMET (UTC+1)24 nov., 17:5025 nov., 06:5024 nov., 17:50*3°37′15°17°

De tabel geeft lokale waarneemtijden voor de nadering van de maan tot de Plejaden rond 24 november 2026. Alcyone, de helderste ster van de hoop, is het referentiepunt.

  • Begin en einde zichtbaarheid: de periode waarin de maan en Alcyone allebei minstens 10° boven de horizon staan en de zon meer dan 12° eronder.
  • Beste tijdstip: het moment van de kleinste schijnbare afstand tussen de maan en Alcyone binnen het beschikbare venster. We vergelijken de vensters in de 24 uur vóór en na de geocentrische nadering. Verschillen de minima minder dan 0,1°, dan kiezen we het venster waarin de objecten hoger staan.
  • Hoekafstand: de hoek tussen het middelpunt van de maan en Alcyone op het vermelde beste tijdstip, berekend voor de betreffende stad.
  • Hoogte: de hoekhoogte van elk object boven de horizon op het vermelde beste tijdstip.

Alle datums en tijden zijn lokaal en gelden voor 2026, in 24-uursnotatie. Het begin is naar boven en het einde naar beneden afgerond op 5 minuten. Het beste tijdstip is afgerond op de dichtstbijzijnde 5 minuten binnen het venster. Hoekafstanden zijn afgerond op 1′ en hoogten op 1°, berekend voor de gepubliceerde tijd.

Een sterretje betekent dat het beste tijdstip op de grens van het venster ligt: een nog kleinere afstand wordt bereikt buiten de genoemde zichtbaarheidsvoorwaarden. Aan het begin: Amsterdam, Rotterdam, Utrecht, Groningen. Aan het einde: geen.

Dit zijn waarneemvensters voor de nadering, geen contacttijden van de bedekking. Tijdens een deel van het venster kunnen afzonderlijke sterren achter de maan verdwijnen. De tabel vermeldt niet welke sterren vanuit elke stad worden bedekt.

De bedekking van afzonderlijke Plejadensterren door de maan is zichtbaar in delen van Zuidoost-Azië, Indonesië, Noord- en Oost-Australië, Noord-Azië, het gebied van de Stille Oceaan en Noord-Amerika. De beste omstandigheden zijn te vinden waar de bedekking onder een donkere hemel plaatsvindt, waaronder Japan, delen van China en Oost-Rusland en het westen van Noord-Amerika.

In Zuidoost-Azië, delen van Indonesië, Papoea-Nieuw-Guinea en Noord-Australië gebeurt dit rond zonsondergang of tijdens de avondschemering. De vroege fasen zijn daardoor moeilijker te zien zolang de hemel nog niet donker genoeg is. In een groot deel van oostelijk Noord-Amerika vindt de bedekking dichter bij de ochtendschemering plaats en wordt de hemel tijdens het verschijnsel steeds lichter.

21–22 december 2026: maan bij de Plejaden en sterbedekking

  • Tijdstip van de conjunctie met Alcyone: 21 december, 23:25 UTC
  • Hoekafstand tot Alcyone bij de conjunctie: 1°01′
  • Wereldwijd begin van de bedekking: 19:41 UTC
  • Wereldwijd einde van de bedekking: 22 december, 01:01 UTC

Op 21–22 december trekt de wassende, bijna volle maan dicht langs de Plejaden in Stier. De maanschijf is voor ongeveer 93% verlicht, waardoor het felle maanlicht veel zwakkere sterren van de hoop overstraalt. De lokale datums en geschikte waarneemvensters staan in de tabel.

StadTijdzoneZichtbaar vanafZichtbaar totBeste tijdHoekafstandHoogte MaanHoogte Alcyone
Amsterdam, NederlandMET (UTC+1)21 dec., 17:5522 dec., 05:2522 dec., 00:500°34′51°51°
Rotterdam, NederlandMET (UTC+1)21 dec., 18:0022 dec., 05:2522 dec., 00:500°35′52°51°
Utrecht, NederlandMET (UTC+1)21 dec., 17:5522 dec., 05:2522 dec., 00:500°35′51°51°
Groningen, NederlandMET (UTC+1)21 dec., 17:5022 dec., 05:2522 dec., 00:550°33′49°49°

De tabel geeft lokale waarneemtijden voor de nadering van de maan tot de Plejaden rond 21–22 december 2026. Het referentiepunt is Alcyone, de helderste ster van de hoop.

  • Begin en einde zichtbaarheid: de periode waarin de maan en Alcyone allebei minstens 10° boven de horizon staan en de zon meer dan 12° eronder.
  • Beste tijdstip: het moment van de kleinste schijnbare afstand tussen de maan en Alcyone binnen het beschikbare venster. We vergelijken de vensters in de 24 uur vóór en na de geocentrische nadering. Verschillen de minima minder dan 0,1°, dan kiezen we het venster waarin de objecten hoger staan.
  • Hoekafstand: de hoek tussen het middelpunt van de maan en Alcyone op het vermelde beste tijdstip, berekend voor de betreffende stad.
  • Hoogte: de hoekhoogte van elk object boven de horizon op het vermelde beste tijdstip.

Alle datums en tijden zijn lokaal en gelden voor 2026, in 24-uursnotatie. Het begin is naar boven en het einde naar beneden afgerond op 5 minuten. Het beste tijdstip is afgerond op de dichtstbijzijnde 5 minuten binnen het venster. Hoekafstanden zijn afgerond op 1′ en hoogten op 1°, berekend voor de gepubliceerde tijd.

In alle geselecteerde steden wordt de kleinste afstand binnen het waarneemvenster bereikt; geen van de beste tijdstippen ligt op een grens.

Deze vensters beschrijven de nadering, niet de duur van de bedekking. Dat een stad in de tabel staat, betekent niet dat Alcyone of een andere specifieke ster daar wordt bedekt. Het wereldwijde begin en einde van de bedekking hebben betrekking op de hele Plejadenhoop; de conjunctie in december en de lokale hoekafstanden in de tabel hebben betrekking op Alcyone.

Sommige Plejadensterren verdwijnen achter de maan en komen aan de andere kant weer tevoorschijn: een sterbedekking door de maan. Bedekkingen van afzonderlijke leden van de hoop zijn zichtbaar in delen van Europa, Noord-Azië, Groenland en het noordoosten van Noord-Amerika. Welke sterren worden bedekt en wanneer ze verdwijnen en weer verschijnen, hangt af van de waarneemplek.

Met een verrekijker kun je de sterrenhoop naast de heldere maan beter onderscheiden. Een kleine telescoop maakt het gemakkelijker om afzonderlijke sterren te volgen terwijl ze de maanrand naderen. Het verdwijnen aan de donkere maanrand is doorgaans eenvoudiger te zien dan het weer verschijnen naast de verlichte rand.

Hoe fotografeer je de Plejaden vanavond?

De Plejaden zijn een van de dankbaarste deepsky-objecten voor beginnende astrofotografen. De heldere blauwe sterren en de omringende reflectienevels komen prachtig uit op lang belichte opnamen, zelfs met eenvoudige apparatuur.

Kies geschikte apparatuur

Om te beginnen heb je alleen een spiegelreflex- of systeemcamera en een stevig statief nodig. Gebruik een lens van 50–85 mm voor de hele sterrenhoop, of 100–200 mm om de heldere kern groter vast te leggen. Een volgmontering maakt langere belichtingen mogelijk zonder dat de sterren streepjes worden. Een afstandsbediening of zelfontspanner voorkomt trillingen, en een dauwverwarming helpt als de lens beslaat.

Zoek een donkere hemel

De tere blauwe gloed rond de Plejaden verdwijnt gemakkelijk in lichtvervuiling. Kies een plek ver van stadslicht en fotografeer wanneer de maan onder de horizon staat of slechts een smalle sikkel laat zien.

Stel de belichting in

Begin met ISO 800–1600 en een diafragma van f/2,8–f/4. Zonder volgmontering stem je de belichtingstijd af op de brandpuntsafstand en de cameraresolutie. Maak een proefopname en verkort de belichting als de sterren langgerekt worden. Met een volgmontering kun je 30–120 seconden proberen.

Maak veel opnamen en stapel ze later op de computer. Dat vermindert ruis en haalt meer details naar voren. Fotografeer altijd in RAW en maak indien mogelijk ook darks en flats: kalibratiebeelden waarmee je het eindresultaat kunt verbeteren.

Stel zorgvuldig scherp

Kies een heldere ster, bijvoorbeeld Alcyone, de helderste van de Plejaden. Vergroot het livebeeld en stel scherp tot de ster zo klein en scherp mogelijk is. Schakel daarna de autofocus uit en raak de scherpstelring niet meer aan; je kunt hem ook met tape vastzetten.

Controleer de scherpstelling af en toe, vooral wanneer de temperatuur verandert. Als het ’s nachts kouder wordt, krimpen onderdelen van de lens en camera een beetje. Daardoor kan de scherpstelling verschuiven en kunnen de sterren wazig worden.

Plan je opname

Met Sky Tonight kun je zien wanneer de Plejaden het hoogst aan jouw hemel staan en een compositie plannen met de maan of naburige sterrenbeelden.

Hoe groot is de Plejaden-sterrenhoop?

De Plejaden lijken compact, maar beslaan verrassend veel hemel: de belangrijkste zichtbare groep heeft een schijnbare diameter van ongeveer 2°, ruwweg vier keer de diameter van de volle maan.

Hoe groot is de Plejaden-sterrenhoop?
De schijnbare grootte van de Plejaden-sterrenhoop is ongeveer 2°, wat ongeveer vier keer de diameter van de Volle Maan is.

In de ruimte bevat de bekende heldere kern van de Plejaden ongeveer 1.000–1.500 sterren. Een eind 2025 gepubliceerd onderzoek met gegevens van NASA’s TESS en ESA’s Gaia suggereert echter dat de Plejaden de dichte kern zijn van een veel grotere sterrenstructuur, het Greater Pleiades Complex. Dit uitgestrekte complex bevat meer dan 3.000 verwante sterren, is ongeveer 1.900 lichtjaar groot en omvat verschillende bekende sterrenhopen die waarschijnlijk uit dezelfde reusachtige moleculaire wolk zijn ontstaan.

De Zeven Zusters: sterren van de Plejaden

De Plejaden, of Zeven Zusters, zijn een open sterrenhoop. Hun sterren zijn dus echte stellaire zussen: ze ontstonden uit dezelfde enorme gas- en stofwolk en bewegen nog altijd samen door de ruimte. De helderste leden zijn hete, blauwwitte sterren die honderden keren zoveel licht uitstralen als de zon. Deze zware sterren verbruiken hun brandstof snel en leven maar enkele honderden miljoenen jaren, veel korter dan de miljarden jaren van de zon.

De helderste sterren zijn vernoemd naar figuren uit de Griekse mythologie: de zeven zusters Alcyone, Electra, Maia, Merope, Taygeta, Celaeno en Asterope/Sterope, en hun ouders Atlas en Pleione. Hieronder staan ze op volgorde van schijnbare magnitude:

  • Alcyone (25 Tauri): 2,87
  • Atlas (27 Tauri): 3,63
  • Electra (17 Tauri): 3,70
  • Maia (20 Tauri): 3,87
  • Merope (23 Tauri): 4,14
  • Taygeta (19 Tauri): 4,30
  • Pleione (28 Tauri): 5,05
  • Celaeno (16 Tauri): 5,45
  • Sterope I (Asterope, 21 Tauri): 5,76
  • Sterope II (22 Tauri): 6,43

Hoeveel sterren van de Plejaden zijn zichtbaar?

De meeste mensen zien met het blote oog meteen zes Plejadensterren. Met scherpe ogen, geduld en een donkere, heldere hemel kun je er meer onderscheiden. De Amerikaanse astronoom Robert Burnham Jr. stelde dat onder een heldere hemel minstens 20 sterren van de hoop waarneembaar zouden kunnen zijn; de meeste mensen zien er niet meer dan 14. Een verrekijker of een telescoop met een groot beeldveld en lage vergroting geeft het beste overzicht. Een hogere vergroting laat zwakkere sterren zien, maar slechts een deel van de Plejaden tegelijk. Alle helderste sterren liggen in een kerngebied van ongeveer 1,5–2°.

Welke ster ontbreekt?

Als de meeste mensen zes sterren zien, waarom heten ze dan de Zeven Zusters? Misschien zag de sterrenhoop er in de oudheid, toen de naam ontstond, iets anders uit. Destijds waren zeven sterren wellicht gemakkelijker met het blote oog te scheiden. Later werd een ervan mogelijk moeilijker afzonderlijk herkenbaar. Onze voorouders kunnen die verandering hebben opgemerkt en verwerkt in de mythen die verderop aan bod komen.

Pleione, de zevende helderste ster van de hoop, is een mogelijke verklaring. Het is een ster met een gasschil, een zogeheten shell star, waarvan de helderheid varieert. Misschien viel ze vroeger meer op en werd ze later te zwak voor het blote oog. Een andere verklaring is dat de eigenbewegingen van Pleione en Atlas de sterren aan de hemel zo dicht bij elkaar brachten dat ze met het blote oog als één lichtpunt lijken te verschijnen.

De Plejaden in mythen en legenden

Veel culturen hebben vergelijkbare verhalen over het ontstaan van de Plejaden, mogelijk geïnspireerd door het verdwijnen van de zevende ster. Sommige wetenschappers denken dat deze verhalen 100.000 jaar geleden kunnen zijn ontstaan! Toen de zevende ster niet meer zichtbaar was, probeerden mensen dit wellicht via mythen te verklaren.

De Zeven Zusters hadden ook Zeven Broers kunnen zijn

Een legende van de Aboriginals in Australië vertelt bijvoorbeeld over zeven zusters die naar de hemel vluchtten voor een oude man die hen achtervolgde. Een van de vrouwen werd gevangen en later gered. Inheemse volken van Noord-Amerika kenden verschillende mythen over zeven broers die naar de hemel stegen terwijl ze in een kring renden of dansten. Volgens de Cherokee-versie greep de moeder een van de jongens vast, waardoor hij de hemel niet bereikte.

De Plejaden en Orion: de Griekse mythe

De Griekse mythe is de bekendste versie. Volgens dit verhaal waren de Plejaden dochters van de titaan Atlas en de nimf Pleione. Na een toevallige ontmoeting werd de jager Orion verliefd op de zusters en begon hij hen te achtervolgen. Zeus wilde hen tegen die ongewenste aandacht beschermen en veranderde hen in duiven, zodat ze omhoog konden vliegen en sterren werden. Voordat ze naar de hemel ging, was een van de zusters, Merope, getrouwd met een sterveling: koning Sisyphus. Toen de goden hem veroordeelden om eeuwig een rotsblok omhoog te duwen, schaamde ze zich zo voor hem dat ze haar gezicht verborg en uit de nachtelijke hemel verdween.

In de mythe is Merope dus de «verloren Plejade». Moderne astronomen noemen juist vaak Pleione, die dicht bij Atlas staat en in helderheid varieert, als waarschijnlijkere kandidaat voor de «verdwenen» ster achter het verhaal.

De levenscyclus van de Plejaden

De Plejaden, ook bekend als de Zeven Zusters, zijn een open sterrenhoop: een familie van sterren die uit dezelfde enorme gas- en stofwolk is geboren.

Hoe zijn de Plejaden ontstaan?

Hun verhaal begon toen een grote gas- en stofwolk onder haar eigen zwaartekracht instortte en zo heet werd dat kernfusie op gang kwam. Zo ontstonden honderden jonge, heldere sterren. De helderste leden zijn hete B-sterren. Ze verlichten nabijgelegen reflectienevels: stofwolken die hun licht verstrooien en de tere blauwe gloed rond de hoop veroorzaken.

Lange tijd dachten astronomen dat dit stof een overblijfsel was van het ontstaan van de sterrenhoop. Tegenwoordig gaat men ervan uit dat de Plejaden simpelweg door een interstellaire stofwolk met een andere oorsprong bewegen. Die wolk is een reflectienevel: het stof verstrooit het blauwe licht van de hete sterren, in plaats van zelf licht uit te zenden.

Wanneer zijn de Plejaden gevormd?

Op de lange tijdschaal van het heelal zijn de Plejaden vrij jong: hun leeftijd wordt geschat op ongeveer 100–125 miljoen jaar. Ter vergelijking: dinosauriërs verschenen op aarde lang voordat de Plejaden begonnen te stralen.

Hoelang zullen de Plejaden blijven bestaan?

De Plejaden blijven niet voor altijd bij elkaar. Astronomen schatten dat de hoop ongeveer 200–400 miljoen jaar standhoudt, waarna zwaartekrachtsinteracties de sterren geleidelijk uiteen zullen drijven.

De Plejaden staan nog aan het begin van hun stellaire levensloop. Veel sterren bevinden zich op de hoofdreeks en zetten waterstof door kernfusie om in helium. Over honderden miljoenen jaren zullen veel ervan rode reuzen worden en uiteindelijk als witte dwergen vervagen, met nog maar een spoor van hun vroegere helderheid. Meer over die ontwikkeling vind je in onze infographic over de levenscyclus van sterren.

Life Cycle of a Star
Verken de evolutie van sterren: van de uitgestrektheid van stellaire kraamkamers tot de doodsstrijd van supernova's en de raadselachtige aantrekkingskracht van zwarte gaten.
Zie Infografiek

4 leuke feiten over de Plejaden

  • De Plejaden worden in de Bijbel genoemd, drie keer zelfs, en telkens samen met het sterrenbeeld Orion.

  • In de oudheid gebruikten veel culturen de Plejaden als kalender. Hun verschijnen aan de hemel vertelde boeren wanneer ze moesten zaaien of oogsten en zeelieden wanneer het vaarseizoen begon. De naam «Plejaden» is mogelijk afgeleid van een Grieks woord voor «varen».

  • De interstellaire stofwolk rond de Plejaden maakt geen deel uit van de sterrenhoop. Ooit dacht men dat het overgebleven materiaal was waaruit de sterren waren ontstaan, maar de nevel staat op zichzelf en bevindt zich alleen toevallig in de buurt van de Plejaden.

  • De Plejaden inspireerden de naam en het logo met zes sterren van de Japanse autofabrikant Subaru, de Japanse naam voor de hoop. Misschien denk je dat het logo de echte sterrenhemel nauwkeurig nabootst, maar het verbeeldt de geschiedenis van het bedrijf. «Subaru» betekent in het Japans ook «verenigd», en de sterren stellen vijf kleine bedrijven voor die samen één groot bedrijf vormden: Fuji Heavy Industries, het moederbedrijf van Subaru.

Veelgestelde vragen over de Plejaden

Zijn de Plejaden een sterrenbeeld?

De Plejaden zijn een open sterrenhoop binnen het sterrenbeeld Stier. Een sterrenbeeld is een officieel afgebakend hemelgebied, terwijl een sterrenhoop een fysiek verwante groep sterren is. De IAU erkent 88 sterrenbeelden.

Lees ons aparte artikel om meer te weten te komen over sterrenbeelden en hun kenmerken.

Wanneer zijn de Plejaden zichtbaar?

Op het noordelijk halfrond staan de Plejaden ongeveer van oktober tot februari het gunstigst. Op het zuidelijk halfrond kun je ze het best van november tot maart zoeken.

Kun je de Plejaden zonder telescoop zien?

De Plejaden behoren tot de drie beste sterrenhopen voor het blote oog. De meeste mensen zien zes sterren, maar met goede ogen en een voldoende donkere hemel kun je er tot 14 onderscheiden.

Zijn er andere open sterrenhopen in de buurt?

Ja! De Plejaden zijn niet de enige open sterrenhoop in dit deel van de hemel. Iets verder naar het oosten, nog steeds in Stier, vind je de Hyaden. Deze nabije open hoop vormt een heldere V die het gezicht van de stier markeert. Verder langs de ecliptica, in het sterrenbeeld Kreeft, staat de Bijenkorf (M44): nog een prachtige open sterrenhoop die onder een donkere hemel met het blote oog zichtbaar is.

Wie heeft de Plejaden ontdekt?

Galileo Galilei was de eerste die de Plejaden door een telescoop bekeek. De sterrenhoop was echter al veel langer bekend: het «ontstaansverhaal» gaat mogelijk terug tot 100.000 v.Chr. De naam van de eerste mens die de Plejaden aan de hemel zag, is niet bewaard gebleven.

Hoe oud zijn de Plejaden?

De Plejaden zijn ongeveer 125 miljoen jaar oud, de leeftijd die ook in recent onderzoek naar de hoop wordt gebruikt. De precieze schattingen lopen uiteen, omdat astronomen verschillende methoden en modellen van sterevolutie gebruiken om te bepalen wanneer de sterren ontstonden.

Meer gemakkelijk waarneembare sterrenhopen, nevels en sterrenstelsels vind je in onze infographic over de helderste deepsky-objecten. Die laat zien hoe je ze aan de hemel vindt en geeft tips voor het waarnemen.

Best Deep-Sky Objects for Beginners (Northern Hemisphere)
Leer hoe je de helderste sterrenstelsels, nevels en sterrenclusters op het noordelijk halfrond kunt zien. Perfect voor beginnende astronomen!
Zie Infografiek

De Plejaden in het kort

De Plejaden zijn een open sterrenhoop en een van de helderste deepsky-objecten. Onder een donkere hemel zijn ze met het blote oog te zien: de meeste mensen herkennen zes sterren die op een klein Steelpannetje lijken. Een verrekijker of telescoop laat veel meer sterren zien. De omringende reflectienevel is visueel veel moeilijker waarneembaar en verschijnt veel gemakkelijker op foto’s. Omdat de Plejaden helder en eenvoudig te vinden zijn, vormen ze een uitstekend doel voor amateurwaarnemers van deepsky-objecten. Met Sky Tonight vind je de sterrenhoop in een paar tikken aan de nachtelijke hemel.

We wensen je een heldere hemel en veel kijkplezier!

Trustpilot